neyse gülüm...
belki de sensizlikten olmalıydı ölümüm
sandım ki acılar ortasında bir dölüm
son perdesin sen son bölüm
hep iyi niyetlerle bitti dünüm
boş bir çerçeve de asılı kaldı gönlüm
gelirsin diye umutla geçti koca günüm



ağladım
kaç çilek mevsimi yok oldu
saymadım
kokunu özlemler eşliğinde sineme bağladım
deli nehir gibi çağladım
yüreği hasretle dağladım
geceleri ıssız acılar eşliğinde
trenlerle yolculadım


kanadım
gittiğini görünce kadınım
ben;
anlaması yüzyıllar sürecek isotlu tadım



sustum
bazı geceler kan kustum
hoşçakaldan sonra
ayrılık rüzgarlarıyla pustum
mezarımı kazarken bile
yüreğinden öperim dostum



bekledim
kırık dökük anılara gideni ekledim
karşılıksız sevdalarımı çekledim
ömürden kısa yollarda tekledim



ardından bakmadım
çünkü kıymet bileni
yarı yolda bırakmadım
sevdalı gömütlere sen diye akmadım
yanacağımı bilsem bile kibrit çakmadım
sövdüler dövdüler kimseyi takmadım



sakladım sürgün vermiş
gözlerini
şu aleme yasakladım
ismini
bir kez olsun uzaktan görmeden
resmini



bu yazılanlar
sana emanet sözlerin
elden teslimi...